พื้นฐานของปากั้วจ่าง

อาจารย์ปู่ จั้นเสียนฝั่น (รุ่นที่ 4) สอนการเดินเสี่ยวปาจ่าง(แปดฝ่ามือเล็ก) ถ่ายที่จี๋หลิน ฉางชุน ประเทศจีน

กั๋ว กู่ หมิง

กั๋วกู่หมิง(1887-1968) นามเดิมชื่อ”เต๋อหลุน” เกิดปี1887(ปีที่13ในรัชสมัย กวงสูฮ่องเต้) เดือน9 วันที่20 ตามจัทรคติจีน ถึงแก่กรรมในปี1968 เดือน8 วันที่25 บ้านเดิมอยู่เหอเป่ย เสิ่นจี้ มีพี่น้อง3คน พี่ชายคนหนึ่งรับราชการอีกคนหนึ่งเป็นพ่อค้าแต่พี่น้องก็ค่อยไม่ชอบพอกันเท่าใดนัก 


อาจารย์กั๋วรักในศิลปะการต่อสู้มาก แต่ว่าพี่ชายทั้ง 2 นั้นกลับคัดค้านเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นเมื่อเข้าสู่วัยรุ่นอาจารย์กั๋วจึงตัดสินใจเดินทางออกจากบ้านสู่ปักกิ่งเพื่อไปเป็นเด็กฝึกงานในร้านเสื้อผ้าเก่า ขณะที่ฝึกหัดงานนั้นมีผู้แนะนำให้พบกับอาจารย์ปากว้าจ่างรุ่นที่2 ซึ่งคือท่าน “เหลียงเจิ้นผู่” ฉายา”กู่อี้เหลียง”(ช่างตัดเย็บเหลียง) จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ในสำนักของอาจารย์เหลียงเจิ้นผู่

          อาจารย์กั๋วกู่หมิงยังได้ฝึกฝนกับบรรดาอาจารย์ลุงในสำนักปากว้าจ่างรุ่นที่2ผู้มีชื่อเสียงอีกหลายท่าน เช่น
“ต้าเชียงหลิว”(ทวนใหญ่ หลิว) ชื่อเดิมหลิวเต๋อควน
“เถี่ยจูจื่อ”(กำไลเหล็ก)ชื่อเดิมหยินฝู่
“เอี่ยนจิงเฉิง’”(แว่นตา เฉิง)ชื่อเดิม”เฉิงถิงหัว”
“จุ๋ยถุ่ยสือลิ่ว”(6ขาขโมยก้าว) 
เหล่าลูกศิษย์ของพวกอาจารย์ลุง เช่น เจิงเสิ่งซัน, เฉิงยู่หลง (ลูกชายเฉิงถิงหัว), หลี่เหวินเปียว, กงเป่าเถียน, ฝูเต๋อเหลียน, ซุนลู่ถัง, ฮวนฝูซุ่น เป็นต้น ต่างก็สนิทสนมกันดี ซ้ำยังได้มีโอกาสร่วมศึกษาแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกันเสมอ

           “เจิงฉีชื่อ” ชื่อเล่นว่ า”เสิ่งซัน ”ชื่อเดิมว่า ”จินอี้หุ้ย” มีความรู้ถึงขั้นอนุปริญญา เป็นหลานของท่านปรมาจารย์ต๋งไห่ชวน ในสมัยก่อนเมื่อปรมาจารย์ต่งไห่ชวนถ่ายทอดวิชา จะใช้การแต่งเป็นคำกลอนท่องจำ ท่านเจินเสิ่งซันจะยืนอยู่ข้างๆ ปรมาจารย์ต๋งไห่ชวนคอยปรนณิบัติรับใช้ใกล้ชิด ดังนั้นสาระสำคัญที่ถ่ายทอดนั้นจะถูกท่านเจิงเสิ่งซันจดบันทึกเก็บเอาไว้ มีเคล็ดการฝึก36บท และวิธีการใช้48บท และยังมีวิชาพลองไม้ไผ่7ดาว(ชีชิงกัน) วิชาทั้งหมดล้วนตกมาถึงอาจารย์กั๋วกู่หมิงทั้งสิ้น

กั๋ว กู่ หมิง (รุ่นที่ 3)

เหลียงเจิ้นผู่

เหลียงเจิ้นผู่ (1863-1932) ฉายาว่า “ช่างตัดผ้าเหลียง” ตั้งแต่เด็กชอบฝึกศิลปะการต่อสู้ เชี่ยบวชาญการเตะ(ถานทุ่ย) และอาวุธซัด เมื่อโตขึ้นได้เดินทางออกจากบ้านเกิดไปยังเมืองปักกิ่ง ฝึกหัดเป็นช่างเย็บเสื้อผ้า และได้เป็นศิษย์ในคนสุดท้ายของปรมาจารย์ต๋งไห่ชวน และเป็นปรมาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาปากว้าจ่างสายตระกูลเหลียง


ถึงแม้ปรมาจารย์เหลียงเจิ้นผู่เกิดมารูปร่างจะเล็กกว่าคนอื่นแต่ก็มีความคล่องแคล่วสูง สามารถเหยียบใบบัวบนผิวน้ำกระโดข้ามน้ำไปมาได้ ส่วนฝ่ามือนั้นก็ฝึกฝนจนมีพลังร้ายกาจเคยตบตัวล่อที่วิ่งฝ่าเข้ามาในเมืองจนตายในฝ่ามือเดียวมาแล้ว ความรู้ด้านศิลปะวิทยายุทธก็อยู่ในระดับสูงไม่ด้อยกว่าปรมาจารย์ท่านอื่น ภายหลังได้ยึดอาชีพสอนมวยเป็นหลักเมื่อชราก็รับตำแหน่งที่ปรึกษาของสมาคมศิลปะการต่อสู้ของรัฐ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งเขตเหนือใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง 


ต่อมาเมื่อเสียชีวิต บรรดาลูกศิษย์ก็นำเถ้ากระดูกของท่านไปฝังใกล้สุสานของปรมาจารย์ ต๋งไห่ชวน

ปรมาจารย์ เหลียง เจิ้น ผู่ (รุ่นที่สอง)

ปรมาจารย์ ต๋งไห่ชวน

ปรมาจารย์ต๋งไห่ชวน(1799-1882) ผู้ให้กำเนิดศิลปะการต่อสู้ปากว้าจ่าง(ฝ่ามือแปดทิศ) หัวหน้าขันทีและครูฝึกทหารองค์รักษ์แห่งวังตวนอ๋องสมัยปลายราชวงค์ชิง เดิมเป็นชาวเมืองเหวินอัน รูปร่างสูงใหญ่ กำลังมหาศาล ฝึกวิชา "อินหยางปาผันจ่าง" มีฝีมือต่อสู้สูงส่งตั้งแต่อายุยังน้อยไม่เคยแพ้ใครในการต่อสู้แม้แต่ครั้งเดียว ต่อมาออกเดินทางท่องเที่ยวหาประสบการณ์จนได้มาพบนักพรต "อวิ๋นผาน" ที่ภูเขาจิ่วฮั่วซาน ได้ฝึกฝนวิชาเซียนอยู่บนเขานานถึง 8 ปี จึงได้ลงจากเขา ต่อมาได้ผสมผสานวิชาบำเบ็ญอย่างลัทธิเซียนเข้ากับวิชาหมัดมวย เกิดเป็นวิชาใหม่เรียกว่า "จ้วนจ่าง" (ฝ่ามือหมุนหรือฝ่ามือเปลี่ยนแปลง) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเชื่อเป็น "ปากว้าจ่าง" สืบมาจนถึงทุกวันนี้

ปรมาจารย์ ต๋งไห่ชวน (รุ่นที่หนึ่ง)

หมายเหตุ - เรื่องราวของปรมาจารย์ต๋งไห่ชวนนั้นเล่าสืบทอดกันมาต่างๆนาๆ ดังนั้นหากเรื่องราวมีบางส่วนที่ไม่ตรงกันกับแหล่งข้อมูลอื่นก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด