เหลียงเจิ้นผู่

เหลียงเจิ้นผู่ (1863-1932) ฉายาว่า “ช่างตัดผ้าเหลียง” ตั้งแต่เด็กชอบฝึกศิลปะการต่อสู้ เชี่ยบวชาญการเตะ(ถานทุ่ย) และอาวุธซัด เมื่อโตขึ้นได้เดินทางออกจากบ้านเกิดไปยังเมืองปักกิ่ง ฝึกหัดเป็นช่างเย็บเสื้อผ้า และได้เป็นศิษย์ในคนสุดท้ายของปรมาจารย์ต๋งไห่ชวน และเป็นปรมาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาปากว้าจ่างสายตระกูลเหลียง


ถึงแม้ปรมาจารย์เหลียงเจิ้นผู่เกิดมารูปร่างจะเล็กกว่าคนอื่นแต่ก็มีความคล่องแคล่วสูง สามารถเหยียบใบบัวบนผิวน้ำกระโดข้ามน้ำไปมาได้ ส่วนฝ่ามือนั้นก็ฝึกฝนจนมีพลังร้ายกาจเคยตบตัวล่อที่วิ่งฝ่าเข้ามาในเมืองจนตายในฝ่ามือเดียวมาแล้ว ความรู้ด้านศิลปะวิทยายุทธก็อยู่ในระดับสูงไม่ด้อยกว่าปรมาจารย์ท่านอื่น ภายหลังได้ยึดอาชีพสอนมวยเป็นหลักเมื่อชราก็รับตำแหน่งที่ปรึกษาของสมาคมศิลปะการต่อสู้ของรัฐ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งเขตเหนือใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง 


ต่อมาเมื่อเสียชีวิต บรรดาลูกศิษย์ก็นำเถ้ากระดูกของท่านไปฝังใกล้สุสานของปรมาจารย์ ต๋งไห่ชวน

ปรมาจารย์ เหลียง เจิ้น ผู่ (รุ่นที่สอง)